پايان‌نامة حاضر از سه بخش و هر بخش از چند فصل در 284 صفحه با توجيه روش‌شناختي فراهم آمده است. بخش اول حول اسم، حرف تعريف، صفت و ضمير مي‌چرخد. بخش دوم پيرامون فعل، قيد، حرف اضافه، حرف ربط و صوت است. بخش سوم به آواشناسي، مهارت‌ خواندن و نوشتن و بالأخره واژگان و اصطلاحات مي‌پردازد. هدف، روش، ابزار اندازه‌گيري و طرح پژوهش مؤلف براستي درخور توجه است.
هدف پژوهش: مطالعه و بررسي كتابهاي درسي زبان فرانسه در دبيرستانهاي ايران به ‌منظور نماياندن نهايت بهره‌گيري و كمك به رفع مسائل و مشكلات دانش‌آموزان و معلمان ايراني عنوان شده است. اما در جايي ديگر هدف از انتخاب اين موضوع تأثير روش تدريس بر سرنوشت آموزش زبان فرانسه گفته شده و عنوان شده است كه روش تدريش زبان فرانسه علت اصلي مشكلات، بر سر راه آموزش زبان فرانسه در مدارس ايران بوده است.

روش پژوهش: بررسي موشكافانه و دقيق كتابهاي فرانسة موجود در نظام آموزش دولتي ايران ضمن مقايسة ويژگيهاي آن با متدهاي آموزشي جديد بوده است.

ابزار اندازه‌گيري: كتابهاي درسي آموزش و پرورش، متدهاي جديد آموزشي، منابع
ذكر شده در پايان‌نامه و مجله‌هاي تخصصي آموزشي (هم از منابع فارسي و هم منابع فرانسوي) بوده است.

طرح پژوهش: اين طرح ضمن اشارة كوتاهي به تاريخچة آموزش زبان فرانسه در ايران و معرفي كتابهاي درسي فرانسه، موشكافانه به بررسي دستور زبان، آواشناسي، متون، املا و نگارش و واژگان مي‌پردازد.
در پايان نتيجه مي‌گيرد كه پس از بررسي دقيق كتابهاي موجود در مقايسة آن با چند متد جديد، اين متد از نظر آموزشي جزو متدهاي قديمي محسوب مي‌شود و از قابليتهاي سمعي و بصري و جنبه‌هاي جديد متدهاي آموزشي بي‌بهره است. شايد دليل منسوخ شدن آن اين باشد كه بيشتر بر روي گرامر و متدهاي سنتي تكيه دارد و حال آنكه امروزه با ديدگاههاي جديد به آموزش زبان مي‌پردازند.

بحث و بررسي

نويسنده موضوع خود را با اين پرسشها آغاز مي‌كند: از چه زماني ايرانيان يادگيري زبان فرانسه را آغاز كرده‌اند؟ اولين مدارس فرانسوي تأسيس شده در ايران چه مدارسي هستند؟ چه متدهاي آموزشي براي زبان فرانسه در كشور ما متداول است؟

هنوز هم مباحث زيادي راجع به ريشه و تاريخ زبان فرانسه در ايران وجود دارد. در جاي جاي رساله پرسشهاي متعدد و قابل تأمل عنوان شده است و مؤلف بارها نگراني خود را از سرنوشت زبان فرانسه در ايران ابراز مي‌دارد. ما بر آن نيستيم كه به تاريخچة مدارس فرانسوي در ايران بپردازيم اما شايد اشاره به تاريخ آموزش زبان فرانسه در ايران براي ورود به موضوع اصلي پژوهش و پايان‌نامة حاضر بي‌مناسبت نباشد؛ بويژه آنكه بي‌مهري نسبت به زبان فرانسه و نفوذ بي‌رقيب زبان انگليسي در ايران براستي ماية تأسف و نگراني است.

 زبان فرانسه براي مدت زمان طولاني، اولين زبان خارجي در ايران به ‌شمار مي‌رفته است و در مدارس، دانشگاهها، مراكز علمي، وزارتخانه‌ها و بخصوص وزارت امور خارجه كاربرد داشته است.
قريب يك قرن و نيم است كه كشور ما از طريق اين زبان، به علوم مدرن راه پيدا كرده است. شايان ذكر است كه گسترش زبان فرانسه در ايران نمي‌بايست به رابطة سياسي يا استعماري ارتباطي داشته باشد. تاريخ آموزش زبان فرانسه در ايران به عصر صفويه بر‌مي‌گردد. بعد از سقوط دولت صفويه، ايران از هرج و مرج و بي‌نظمي زجر مي‌كشيد و فقط بنادر و جزاير كوچك خليج فارس در دسترس اروپاييها بود كه به‌ طور منظم به ايران مراجعت نمي‌كردند.

 در زمان قاجار، در اوايل قرن نوزدهم، تعداد قابل توجهي از شاهزادگان قاجار زبان فرانسه مي‌دانستند. بايد خاطرنشان ساخت كه در اين زمان مدارس زيادي براي نخستين‌ بار تأسيس شده بود. فرانسويان كه در اوايل عصر قاجار به ايران مراجعت كرده بودند نيز نقش مهمي در رواج زبان و آداب و رسوم كشورشان ايفا كردند. در اين زمان، تأسيس دارالفنون و سپس مدرسة مشيريه، فصل جديدي در تاريخ فرهنگي كشور گشود.

 بعلاوه، همان‌طور كه قبلاً اشاره شد، اروپايياني كه به ايران بازگشته بودند، اجازة تأسيس مدارس در بعضي شهرهاي ايران را كسب كردند. و بخصوص در زمينة تأسيس مدارس دخترانه موفقيت بزرگي به دست آوردند. بدين ترتيب بود كه در سال 1860، لازاريستها، براي اولين مرتبه، مدرسة «سن‌ ـ لوئي» تهران را بنيان نهادند كه فقط براي دختران جوان در نظر گرفته شده بود.
 در سال 1990، مدرسة «ژاندارك» در تهران توسط خواهران كاتوليك احداث گرديد. اين مدرسه همچنين مانند مدرسه‌اي كه «مؤسسة مريم» ناميده مي‌شد و تا سال 1979 كار مي‌كرد، نقش مهمي در آموزش زبان فرانسه به دختران ايراني ايفا ‌كرد.

 علاوه بر اين مدارس، اليانس ـ فرانسوي تهران (1900)‌، مؤسسه فرانكو ـ ايراني (1949ـ1983)، و مدرسـة زكريـاي رازي (1963ـ1979) پس از سخنراني متأثركنندة ژنرال شارل دوگل در ايران شروع به‌ كار كردند. دولت ژنرال دوگل نيز تعدادي مدرس فرانسوي در امتياز كالج معروف البرز تهران قرار داد؛ البته اين برنامه پس از مرگ ژنرال دوگل به كار خود خاتمه داد.

 همان‌طور كه پيشتر اشاره شد، ما به‌ دنبال تهية تاريخچة مدارس و تاريخ آموزش زبان فرانسه در ايران نيستيم. فقط با تأسف شاهد فروپاشي اين آموزش هستيم و قصد دنبال كردن دلايل آن را نيز نداريم و فقط اين موضوع را براي بهتر به تصوير كشاندن مشكلات خاطرنشان كرديم؛ امري كه امروزه توجه كمي نسبت به آن مي‌شود.

 در ايران، زبان فرانسه همواره در طول ساليان دراز به كمك متدها و جزوه‌هاي تدارك يافتة فرانسه آموزش داده مي‌شد. پس از انقلاب اسلامي در سال 1357 در ايران و به دنبال انقلاب فرهنگي سال 1981، وزارت آموزش و پرورش ايران نياز به متدي تدارك يافته در ايران را با توجه به عقايد و باورهاي نو‌آموزان احساس مي‌كرد، زيرا متدهاي جديدتر مشكلات انجمن اجتماعي ـ فرهنگي را برطرف مي‌ساخت.
 از نقطه‌نظر روش‌شناسي، كاربرد آموزش مستلزم استفاده از حداقل چهار دسته‌بندي بزرگ براي تجزيه و تحليل مشكلات است:

ـ مشكلات مربوط به استخدام دانشجويان؛

ـ مشكلات مربوط به استخدام استادان؛

ـ مشكلات مربوط به برنامه؛

ـ مشكلات مربوط به تجهيزات يا جزوات.

 متد مستلزم تكنيكهاي مختلف آموزشي آموزش زبانها مي‌باشد و از طريق متد است كه محتوا و روش آموزش انتخاب مي‌گردد و از اين طريق كلاسها تشكيل مي‌شوند. بنابراين متد آموزشي از اهميت زيادي برخوردار است.